หวัดดี กลับมาบ้านแล้วว เย้!! หลังจากไปเข้าค่ายมา 1 เดือน ที่บอกว่ากลับมาพร้อมกับความว่างปล่าวอ่ะเหรอ เพราะว่า... หลายๆ คนน่าจะรู้แล้วอ่ะนะว่า... เอยกะเตเลิกกันแล้ว แต่รู้แค่นั้นแหล่ะดีแล้วว ดีจายมากเลยกว่าจะได้กลับบ้านมาอัพ my space คิดถึงคอมมากมาย กลับมาถึงออนเอ็มอย่างแรกเลย ข้าวของเนี่ยยังไม่ได้เก็บเล๊ยย แม่ด่าจะตายแล้วตอนนี้ 555

ตอนนี้รู้สึกไม่ค่อยเครียดเท่าไหร่แล้วอ่ะนะ แบบว่า.. เริ่มทำใจได้แล้วอ่ะ มันก็จะเดือนแล้วหนิแต่ก็ยังไม่ได้ว่า ลืมเตได้แล้วหรอกนะ เพราะเอยคงไม่สามารถลืมเค้าได้ เตเป็นความทรงจำที่ไม่อาจลบเลือนได้เลย แต่ไม่ได้ถึงกับว่าเอาเตมาปิดกั้นตัวเราเองหรอกนะ เพราะยังไงซะ เตกะเอยก็คงจะกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้อยู่ดี เป็นเหมือนเส้นขนานแล้วล่ะ ตอนนี้ต้องเริ่มชีวิตใหม่ เปิดรับสิ่งใหม่ๆ ให้เรื่องที่ผ่านมาเป็นความทรงจำในอดีตที่เราเคยมีก็พอ

เหนื่อยมากมายเลยอ่ะนะ เซ็งมั่กๆ เครียดจัดช่วงนี้อ่ะนะ แต่น้อยกว่าตอนที่เลิกกันกะเตใหม่ๆ ตอนที่เลิกกะเตอ่ะ ไปเล่น Squash 3 ชั่วโมงต่อกันไม่ได้พักเลย แล้วก็เล่นซ้ำอีก 3 ชั่วโมงในวันต่อมา ทั้งๆ ที่รู้ว่าข้อมือมันมีอาการแล้ว หลังจากนั้นข้อมือก็เคล็ด เล่นอะไรไม่ได้มา 1 อาทิตย์เต็มๆ แบบว่าอ่ะนะ เซ็งโคดแล้วข้อมือด้านขวาด้วย พยาบาลเค้าบอกว่าถ้ายังเล่นซ้ำอีกข้อมือจะใช้งานไม่ได้อีกเลย คือ... เล่นกีฬาที่ใช้ข้อมือไม่ได้เลยตลอดไป ไอ้เรากลัวเสี่ยง ก็เลยไม่ได้เล่นอะไรเลย 1 อาทิตย์เต็มๆ แต่ว่าก็ยังมีแอบอ่ะนะแบบว่ามันไม่เจ็บแล้ว ก็เลยเล่น มันก็มีอาการเตือนๆ ก็เลยไม่ได้เล่นเยอะเหมือนช่วงแรกๆ อยุ่ที่นั่นอ่ะเรียนหนักมากมาย น่าเบื่อ เรียนวันละ 6 ชั่วโมง กิจกรรมตอนเย็นอีก 2 ชั่วโมง เซ็ง เครียด เลยย

ก่อนกลับมาเพื่อนร้องไห้กันอีกแล้วอ่า.. เศร้าเลยย กลับมาถึงกรุงเทพมันโทรถามละอยู่ไหนอ่ะนะ แบบว่ากลุ่มเรารักกันดี เรียนรู้อะไรๆ เยอะแยะด้วยกัน ถึงค่ายจะจบไปแล้วแต่

“มิตรภาพระหว่างเรา” ไม่มีวันจบไป เหมือนกันกะเพื่อนๆ sTz*Club เนี่ยแหล่ะ

Friends FoReVeR